Kunstenaars

Ik heb nooit willen meelopen in het zog van zelfverklaarde kunstgoeroes, die denken te mogen pretenderen dat zij kunnen bepalen wat al dan niet kunst is of niet is, daar waar ze zelf slechts een illustratie zijn van de mooie fabel van "de kleren van de Keizer" ...  

Daartegenover, en dit ondanks mijn technische vaardigheden en de perfecte beheersing van het metiér, wens ik ook niet te behoren tot één of andere realistisch-figuratieve school, die mijn inziens amper als doelstelling hebben om de oude meesters zoveel mogelijk te benaderen, niet eens te overtreffen, én dat kan nooit 'n doel op zich zijn. Een kunstenaar is immers steeds een kind van zijn tijd ...  

Daarom beschouw ik mezelf als een 'einzelgänger' binnen het kunstwereldje, ik pas toch niet in het vakje van één of ander 'isme' ... Mijn schilderijen zijn een symbiose van "klassieke verworvenheden uit onze rijke kunstgeschiedenis", én het "lyrisch abstracte". Ze vertellen zelden een verhaal op zich, maar samen vertellen zij mijn verhaal, het verhaal van hoe ik onze samenleving ervaar ...  

Mijn thema is 'de mens', 'het menselijk gelaat', ik schilder 'ogen'  die je vertellen dat er wat mis is, 'ogen' vol van gekoesterde of verdrongen verlangens, vol van tederheid, 'ogen' zo eenzaam en kwetsbaar, 'ogen' die ons ook vragen doen stellen over de oprechtheid van getoonde gevoelens. En dat ik dat doe door het schilderen van vooral jonge, soms bloedmooie vrouwen, kan je me niet kwalijk nemen, zij zijn immers de iconen van onze tijd.  

Daarom ... vraag ik U om te trachten "achter" hun mooie gezichtje te kijken, door het mooie en lieflijke prentje heen te kijken en samen met mij vragen te stellen, zachte vragen over ons zijn, vragen over onze gevoelens, gevoelens die ook wij zo dikwijls maskeren achter één of andere pose ....